Polenreis

kaart_polen‘Wroclaw, 29-7-’87.

Lieve Johan, Francien, Sander en Maarten. Nou, ik denk dat dit de eerste maal is dat jullie een brief uit Polen krijgen en zeker uit Wroclaw!’

Zo begint de brief die mijn moeder in 1987 vanuit Polen naar vrienden wil sturen. We zijn op vakantie en ik ben vijf jaar oud. De brief, die uiteindelijk 23 kantjes telt en om die reden ook nooit verstuurd is, ligt nu voor me.

Begonnen als brief op de vijfde vakantiedag, werd het al snel mijn moeders reisdagboek. Ik heb het dagboek nog niet eerder gelezen. Wel heb ik vele, soms haarscherpe, herinneringen aan deze indrukwekkende reis. Aangevuld met de vele dia’s én sterke verhalen, heeft deze Polenreis, al was ik nog zo klein, een onuitwisbare indruk op me gemaakt.

Twee gezinnen, één camper

Ons reisgezelschap bestond uit negen personen: mijn vader Henk, moeder Maria, mijn twee oudere broers Menno en Joris, ikzelf en ‘de Bonekampen’: Ties en Tonnie met hun twee kinderen Tijs en Denny, ongeveer dezelfde leeftijd als wij. De familie Bonekamp waren en zijn nog steeds vrienden van ons. We waren eerder met z’n allen op vakantie geweest in Denemarken en dat was erg goed bevallen.

Walkie-talkie

Het ‘kampeermiddel’ waarmee we de tocht met twee gezinnen ondernamen, is het vermelden waard: een zelfgebouwde camper, geleend van de broer van Ties. Deze broer had met een vriend een Mercedes vrachtwagentje met dubbele cabine omgebouwd: de laadruimte verwijderd en er, hop, een oude caravan bovenop gezet. Achter die toch al markante combinatie hing ook nog een dichte aanhangwagen, waardoor de totale lengte zo’n meter of negen besloeg. De passagiers in de cabine hadden tijdens het rijden via een intercom contact met de passagiers in de caravan. Handig voor noodgevallen of als er een sanitaire stop gemaakt moest worden. Ik kan me de intercom nog goed herinneren, het had namelijk een hoog walkie-talkie gehalte, dus onweerstaanbaar om mee te spelen.

Alle combinaties zijn mogelijk

Slapen deden we in de camper en een extra tent. De tent was goed voor drie kinderen. In de camper lag het ombouwbed het meest comfortabel, dus de volwassenen sliepen er om de beurt, samen met één kind. In de camper zat ook nog een stapelbed, waar de overige twee volwassenen sliepen. Ook kwam het voor dat een volwassene bij de kinderen in de tent kroop (overdwars in de voortent). Eén keer sliepen we met z’n negenen in de camper, waarbij een volwassene in de cabine op de achterbank lag met daarboven een kind in een hangmat. Alles was mogelijk! Maria maakt in haar dagboek wel de opmerking dat je het je niet kan permitteren om pietluttig te doen over de hygiëne van het beddengoed…

Communistisch land, vakantieland

Naar Polen reizen voor een vakantie was destijds nog minder gebruikelijk dan dat het nu is. De Koude Oorlog was nog niet voorbij, Oost- en West-Duitsland nog gescheiden, het IJzeren Gordijn nog een feit. En wij camperden daar vrolijk doorheen met vijf kinderen, vier volwassen en negen meter kampeermiddel.

Beoordeel dit artikel
 
Like dit artikel
Tweet dit artikel